Terminologia Kulturalistyczna - ZADRUGA

Blog email alerts
Przejdź do treści

Terminologia Kulturalistyczna


Personalizm - inaczej osobniactwo, indywidualizm wegetacyjny, jako zasadnicza cecha skatoliczonego charakteru Polaków.

Ciąg harmoniczny - rozpoczęty zwycięstwem kontrreformacji pod koniec XVI w. proces totalnego katoliczenia Polski, wycelowany na pełną harmonię pomiędzy obrazem życia narodowego, a ideałami katolicyzmu.

Katolicka harmonia socjalna - ukoronowanie procesu jak wyżej, osiągnięte w epoce saskiej.

Mit indywidualistyczny - indywidualistyczna kutura zachodnioeuropejska ma w realizacji swego mitu dwie fazy. Pierwsza faza, to okres antycznej, protagorejskiej Grecji; druga faza to porenesansowy rozkwit kulturalny północno-zachodniej, protestanckiej Europy.

Recydywa saska - odżycie ciągu harmonicznego w II Rzeczypospolitej lat 1918 - 1939.

Wieczny wrot - odwieczna powtarzalność form w świecie biowegetacji.

Spirytualizm, hedonizm, nihilizm, wszechmiłość - i poprzednio już wymieniony personalizm, to pięć podstawowych pierwiastków antymitu, któremu ostatecznie Stachniuk dał nazwę "wspakultura", dodał jeszcze szósty pirewiastek: moralizm, i zanalizował szczegółowo w swym monumentalnym dziele Człowieczeństwo i kultura. Pierwszą redakcję tego dzieła Stachniuk miał już gotową w czasie pisania Mitu Słowiańskiego.

Personalizm lewy - laicki, ześwieczczony, właściwy socjalistom, inteligencji radykalnej, itp., w odróżnieniu od personalizmu prawego, tradycyjnego, spod znaku "Bóg i Ojczyzna".

Absolut świadomości narodowej - zjawisko, polegające na tym, że przeciętna społeczna, ukształtowana przez dany system kulturowy, myśli, czuje, wartościuje, doznaje świat kryteriami tej właśnie swojej ideologii grupy.

Piewsza antynomia dziejów Polski - zasadnicza sprzeczność pomiędzy narzuconym narodowi polskiemu, obcym systemem duchowym katolicyzmu, a wrodzonymi dyspozycjami narodu i jego dziejowym przeznaczeniem.

Wróć do spisu treści