Współczesne organizacje neopogańskie w Rosji - SĘDRUGA - ZADRUGA RODZIMEJ WIEDZY

Przejdź do treści

Menu główne:

Współczesne organizacje neopogańskie w Rosji

Neopogaństwo w Rosji +


Szybki wzrost liczby nowych grup neopogańskich datuje się na początek lat dziewięćdziesiątych. Jednakże brak jedności w ruchu bardzo utrudniał dalszy rozwój, dlatego w drugiej połowie lat dziewięćdziesiątych pojawiła się idea zjednoczenia wszystkich organizacji. Dziś w obrębie neopogaństwa możemy wyróżnić dwa wielkie zrzeszenia jednoczące pod swoim patronatem liczne lokalne ugrupowania. Należą do nich Союз Славянских Общин Славянская Родная Вера (ССО СРВ) oraz Круг Языческой Традиции (КЯТ). Chciałabym w tym rozdziale przybliżyć ich działalność, jak również poświęcić nieco uwagi poszczególnym wspólnotom wchodzącym w skład dwóch wyżej wymienionych organizacji.


Sojuz Sławianskich Obszczin

W maju 1997 roku Kałużskaja Sławianskaja Obszczina jako pierwsza stała się inicjatorem stworzenia jedynej słowiańskiej organizacji, która zrzeszałaby wszystkie wspólnoty. Wszyscy zainteresowani zjednoczeniem przysłali swoich przedstawicieli na święto Peruna do Kaługi 19 lipca 1997 roku, czego wynikiem było przyjęcie postanowienia o utworzeniu Sojuza Sławianskich Obszczin. W jego skład weszły następujące wspólnoty: wspomniana już Kałużskaja Sławianskaja Obszczina, Orłowskaja Sławianskaja Obszczina, Kozielskaja Sławianskaja Obszczina, Tambowskaja Sławianskaja Obszczina, Moskowskaja obszczina „Rod”, Nowokuznienskaja Sławianskaja Obszczina, Kemerowskaja Wediczeskaja Obszczina, Noworossijskaja Sławianskaja Obszczina, Smolenskaja Sławianskaja Obszczina „Swarogow Ogoń”, Oziorskaja Sławianskaja Obszczina, Orskaja Sławianskaja Obszczina, Kurganskaja Sławianskaja Obszczina, Uralskaja Sławianskaja Obszczina (Magnitogorsk), Niżegorodskoje Sławianskoje Jedinienie, Saratowskaja Sławianskaja Obszczina, Czerepowieckaja Sławianskaja Obszczina „Rutenija” (Ukraina) i Kachowskaja Sławianskaja Obszczina (również Ukraina).
Zrzeszenie założono z myślą o odtwarzaniu, wyznawaniu i rozprzestrzenianiu dawnej wiary Słowian. Jest to organizacja religijna prowadząca działalność naukowo-oświatową, wydawniczą i charytatywną. Przywódcą Sojuza Sławianskich Obszczin jest od początku Wadim Stanisławowicz Kazakow, autor takich książek jak: „Мир Славянских Богов”, „Именослов”, „Славянское обрядное питание”. Innymi ideologami organizacji są Wadim i Mirosław. Союз Славянских Общин wydaje swoje pismo o nazwie „Вятич”.
Symbolem zrzeszenia jest tzw. kołoworot – znak stylizowany na krzyż ośmioramienny. Oznacza wiosenne słońce oraz odrodzenie słowiańskiej rodzimej wiary. Organizacja ta posiada również własny herb przedstawiający tarczę, która zakrywa dwa powiewające sztandary. W herbie dominuje kolor czerwony symbolizujący Peruna. Za tarczą umieszczone są miecz i topór. Takie ułożenie broni wskazuje na pokojowy charakter organizacji gotowej jednakże w razie potrzeby bronić się przed atakiem wrogów.
Союз Славянских Общин zajmuje ważne miejsce w hierarchii ugrupowań neopogańskich. Co roku w Dzień Peruna zbiera się w Kałudze Всеславянское Вече, na którym rozstrzygany jest szereg problemów m.in. o współpracy z innymi organizacjami tego typu czy o rozszerzeniu działalności. Na Вече spotykają się przedstawiciele wielu słowiańskich organizacji. W Союзe Славянских Общин stale obchodzone są wszystkie wielkie słowiańskie święta. Wspólnoty wchodzące w skład tej organizacji same decydują o rozwiązywaniu swoich problemów, natomiast wspólnie omawiane jest główne zadanie, którym jest odrodzenie światopoglądu słowiańskiego na ziemi Słowian. Uważa się, że ideologia tego zrzeszenia ma charakter nacjonalistyczny ze względu na to, że za jedyne źródło narodowej tożsamości uznaje słowiańskie pogaństwo. Odrzuca natomiast chrześcijaństwo jako religię narzuconą przez Żydów, która nie jest w stanie przeciwdziałać globalizmowi. Sojuz Sławianskich Obszczin nie toleruje mieszania się tradycji pogańskich poszczególnych narodów indoeuropejskich, czym zasadniczo różni się od opozycyjnego Kruga Jazyczeskoj Tradicii.
W sierpniu 1997 roku Wadim S. Kazakow reprezentujący Rosję podpisał Ужпальское Обращение dotyczące utworzenia Европейского Ппиродного Религиозного Объединения. Na dzień dzisiejszy organizacja zrzesza około siedemnastu słowiańskich rodzinowierczych wspólnot w Rosji, jak również ponad dziesięć wspólnot sojuszniczych i organizacji społecznych zarówno w Rosji jak i za granicą. Początkowo zrzeszonych wspólnot było więcej, jednak nastąpił brak porozumienia z powodu chęci wprowadzenia przez Kazakowa struktury hierarchicznej z jednym kierownictwem oraz wspólną dla wszystkich obrzędowością. W zrzeszeniu można wydzielić liczne organy, do których należą Wiec Pełnomocnych Przedstawicieli Wspólnot, Rada Kapłanów, Konwent Seniorów i Rada Kontrolna. Ich obecność świadczy o braku w organizacji pełnej demokracji tym bardziej, że w przerwach między ich zebraniami niepodzielnie rządzi Kazakow. W kwestiach spornych ma on zdanie decydujące jak również sam rozdysponuje środki finansowe.
Brak tolerancji w ideologii w połączeniu z twardym przywództwem Kazakowa nie sprzyja bynajmniej rozwojowi tej organizacji. Nowi członkowie to przede wszystkim młodzież o orientacji profaszystowskiej.

Krug Jazyczeskoj Tradicii
Jest to ruch międzynarodowy powstały na podstawie Bitcewskogo obraszczenia i Bitcewskogo dogowora w 2002 roku w праздник Маслены w Moskwie. Jego początki sięgają roku 2000, kiedy to został podpisany pierwszy oficjalny dokument – tzw. „Kołomienskoje Obraszczenie”. Była w nim mowa o wiecowym charakterze wzajemnych stosunków między poszczególnymi wspólnotami. Zawierała także zapis o wyłącznie religijnym statusie ugrupowań i o ukształtowaniu jednolitej neopogańskiej przestrzeni informacyjnej. Przedstawiciele wspólnot członkowskich weszli w skład tzw. objediniennogo żreczesko-wołchowskogo sowieta stanowiącego główny organ organizacji. Jednoczy neopogańskie religijne ugrupowania krajów WNP i nadbałtyckich. Tempo rozwoju tego zrzeszenia jest nieporównanie szybsze niż Sojuza Sławianskich Obszczin, o czym świadczy większa liczba wspólnot wchodzących w jego skład (obecnie 23).
 Cele Kruga Jazyczeskoj Tradicii skupiają się wokół odrodzenia i rozprzestrzenienia narodowych wierzeń, tradycji oraz światopoglądu, jak również uznanie tradycyjnych wyznań przez państwo i obrona praw organizacji. Uczestnicy Kruga są indywidualnymi członkami i wspólnotami. Członkowie mają równe prawa do uczestniczenia w sprawach organizacji. W przeciwieństwie do Sojuza Sławianskich Obszczin panują tutaj demokratyczne zasady działalności, wśród których można wyróżnić brak jednoosobowego kierownictwa oraz nieprzymusowy charakter głównego organu.
 Do Kruga Jazyczeskoj Tradicii należą m.in.: Jazyczeskaja obszczina „Koliada Wiatyczej” (Moskwa), Jazyczeskij „Krug Biera” (Moskwa), Moskowskaja Sławianskaja Jazyczeskaja Obszczina, Sodrużestwo Prirodnoj Wiery „Sławia” (Moskwa), Wostoczno-sławianskij centr kulturnogo jedinstwa „Kupała”, Jazyczeskaja „Obszczina Skołotow” (Kaliningrad), Jazyczeskij Krug „Temnaja Tropa” (Moskwa), Russkaja jazyczeskaja obszczina „Jaryło”, Obszczestwiennoje Objedinienie „Kłub nacionalnogo samosoznania „Wzaimodejstwije”” (Kazań), Tulskaja wediczeskaja obszczina, Riazanskaja Sławianskaja Jazyczeskaja Obszczina, Sławianskaja Jazyczeskaja Obszczina „Wnuki Dażdboga”, Zagorskaja Jazyczeskaja Obszczina i inne.
 Krug Jazyczeskoj Tradicii utrzymuje także sojusznicze i przyjacielskie kontakty z wieloma wspólnotami w całej Rosji oraz poza jej granicami np. ze Stawropolskoj jazyczeskoj obszczinoj, Tradicionnoj Biełorusskoj Obszczinoj, Jazyczeskoj obszczinoj „Welesowy wnuki” (Obwód Kirowski), Zabajkalskoj Sławianskoj Jazyczeskoj Obszczinoj (Ułan-Ude), Litowskoj Obszczinoj „Rumowa”, Omskoj Rodnowerczeskoj obszczinoj, Russko-Sławianskoj Rodnowerczeskoj Obszczinoj „Rodolubije”.


„Коляда Вятичей”
 W 1990 roku w Moskwie powstało pogańskie stowarzyszenie zwane: Kupała – na cześć jednego z kluczowych słowiańskich kalendarzowych świąt. Większość ludzi, którzy weszli w skład tej organizacji miała już do czynienia z tradycją słowiańską. Założycielem i głównym kapłanem został Всеслав Святозар, mistyk, pisarz i poeta, który przewodził grupie kilka lat. W 1995 roku we wspólnocie nastąpił rozłam, część członków, która odeszła z ugrupowania założyła stowarzyszenie „Коляда”.
 W działalności grupy zaczyna się nowy okres, są przeprowadzane kalendarzowe obrzędy i święta w rejonie Moskwy. Od 1997 roku datowane są kontakty z innymi wspólnotami neopogańskimi, co zaowocowało połączeniem ugrupowań „Коляда” i „Вятичи” (ugrupowanie z Carycyna). W rezultacie pod koniec 1997 roku powstała „Коляда Вятичей”.
Obecnie obchodzone są kalendarzowe obrzędy, wydawana jest specjalna literatura, prowadzone są poszukiwania etnograficzne. Najbardziej znanym duchownym grupy jest Велимир (Сперанский Н.Н.) zwany też „Стрыем-Батюшкой”, autor wielu prac o tematyce pogańskiej, a także utalentowany artysta. Ugrupowanie utrzymuje kontakty z „Московской Славянской Языческой Общиной”, „Калужской Языческой Общиной”, общиной „Триглав”, общиной „Родолюбие”, Дружиной „Аркона”, „Воинским Братством Яровит”, a także ze stowarzyszeniami z Polski i republik nadbałtyckich.
 Natomiast ugrupowanie „Вятичи”, które później przekształciło się w „Коляду Вятичей” powstało w 1995 roku, inicjatorem był wspomniany już Spierański. Swoje idee zawarli w „Русском Языческом Манифесте” wydanym w 1997 roku. W 1996 roku ugrupowanie „Вятичи” otrzymało od duchownego „Московской Славянской Языческой Общины” – Млада propozycję wstąpienia do ich organizacji. Wielimir wstępnie wyraził zgodę, ale wielu członków było przeciwnych tej decyzji. Później na skutek jednej tylko wstępnej zgody starszyzny ugrupowanie nie było już rozpatrywane jako samodzielne.
 Jesienią 1997 roku doszło do spotkania obu grup, na którym ustalono, że łączą je wspólne interesy. Wynikiem spotkania było połączenie ugrupowań w „Коляду Вятичей”. Nowe stowarzyszenie jednoczy idee zarówno „Коляды” jak i „Вятичей”. Mimo zjednoczenia nie nastąpiła utrata indywidualności członków każdej z organizacji, doszło raczej do wzajemnego dopełnienia.
 Wielimir jest autorem wielu prac dotyczących neopogaństwa m.in. „О ведических началах русского язычества”, „Грозовой миф и судьба России”, „Язычники отвечают”, „Дарна или учение о жизни в Природе”.
 Organizacja została zarejestrowana w 1998 roku jako grupa religijna, co pozwala jej na występowanie z oficjalnymi propozycjami do struktur państwowych. „Коляда Вятичей” przyczyniła się do powstania międzynarodowych organizacji tradycyjnego typu EPRO i WCER w drugiej połowie lat 90-tych. Jest reprezentowana na światowych kongresach religii etnicznych. Stara się o połączenie wysiłków wszystkich rodzimowierców w staraniu się o przyznanie pogaństwu statusu tradycyjnej wiary w Rosji.
 W wyniku zaistniałych nieporozumień w 2001 roku część członków wystąpiła z tej organizacji i utworzyła ugrupowanie „Славия”. Duchowni „Коляды Вятичей” wzięli aktywny udział w jednoczeniu ugrupowań pogańskich w „Круг Языческой Традиции”. Jej przedstawiciele wchodzą w skład rady nowo powstałej organizacji.

„Sojuz Wenedow”
 Organizacja założona w 1990 roku w Petersburgu przez doktora nauk filozoficznych Wiktora Bezwerchego (wołchwa Ostromysła) – doktora nauk filozoficznych, wykładowcę komunizmu naukowego, uważanego również za pierwszego petersburskiego poganina. Wcześniej w 1986 roku stanął na czele Obszczestwa wołchwow, tajnego ugrupowania złożonego głównie ze słuchaczy szkół wojskowych. W dwa lata później za rozprzestrzenianie faszyzmu i organizowanie grup bojowych otrzymał ostrzeżenie od KGB. W latach 1992-1995 stanął przed sądem za rozniecanie waśni narodowościowych, został jednak uniewinniony. Później został faktycznym ideologiem i liderem Sojuza Wenedow i pełnił tą funkcję do 1996 roku, kiedy to przekazał pełnomocnictwa przewodniczącego swojemu uczniowi Jewgieniju Sokołowowi. Sam natomiast wyjechał z Petersburga by oddać się rozmyślaniom filozoficznym na łonie przyrody (zmarł w 2000 roku).
Organizacja powstała w wyniku rozpadu Russkoj Narodnoj Partii na Narodnuju partiju Wenedow i Sojuz Wenedow. W tym samym roku z inicjatywy K. Sidaruka przyjęła postanowienie o poparciu dla moskiewskiego ruchu Russkoje Nacionalnoje Jedinstwo A. Barkaszowa. W 1991 roku podzieliła się na dwie przyjazne struktury Sojuz Biełych Wenedow z Władimirem Kuźminem na czele i Sojuz Zołotych Wenedow z Konstantinem Sidarukiem. Przyczyną podziału był fakt, że żaden z wymienionych liderów nie chciał zrezygnować z roli przywódcy. Oba ugrupowania wydają wspólnie „Rodnyje prostory”, których redaktorem jest Sergiej Bogatyriew oraz czasopismo „Wołchw”. W 1993 roku organizacja oświadczyła, że jest apolityczną „grupą inicjatorską przedstawicielstwa nowego wyznania”.
Organizacja propaguje „wedyjski światopogląd” inaczej „wedyzm”. Termin ten wprowadził w latach 50-tych XX wieku Jurij Mirolubow stając się w ten sposób niejako prorokiem, gdyż słowo to posłużyło do oficjalnego określenia nauki neopogan. Według W. Bezwerchego „wedyjski światopogląd” to „zwarty system spojrzenia, wyobrażenie o przyrodzie, którą człowiek ciągle poznaje i o społeczeństwie jak o sprawiedliwym ustroju stosunków ludzi w procesie ich działalności”. Ten system myślenia został określony jako tzw. Zdrawomyslije (zdrowy rozsądek) co oznacza „kult ludzkiego umysłu oraz wiedzy”. Członkowie tego ugrupowania są zdania, że w naszych czasach należy odrzucić wszelkie religie i wiarę w zjawiska nadprzyrodzone. Wzywają do odrodzenia wiary ludowej rozumianej jako kult człowieczych możliwości i nauki. Za Wenedów uważane są „narody Eurazji zajmujące się uprawą roli”.
„Sujuz Wenedow” jest koordynatorem wszystkich wedyjskich ugrupowań. Sama doktryna nie została jeszcze ostatecznie ustalona, opiera się na dość luźnej rekonstrukcji staroaryjskiej religii utożsamianej z pogaństwem słowiańskim. Z tego też względu członkowie organizacji pozostawiają nowo powstającym grupom dużą swobodę, jeśli chodzi o obrzędy, dbają natomiast o to, aby funkcjonował wspólny kalendarz. Podstawowe zasady tej organizacji zostały zawarte w tzw. „Wediczeskoj koncepcji”.
Polityczna strona organizacji jest równie ważna jak religijna. Wenedzi uważają, że należy zachować czystość krwi, jednak stanowczo odżegnują się od nazizmu wychodząc z założenia, iż przeczy on idei wedyzmu. Odrzucają też wszelkie idee internacjonalistyczne czyniąc z narodu wartość najwyższą. Propagują walkę o sprawiedliwość społeczną, jak również o sprawiedliwe przywództwo nad narodami. Rosyjskie prawosławie stanowi dla nich stopień rozwoju słowiańsko-aryjskiego pogaństwa. W skład „Sojuza Wenedow” wchodzą przeważnie przedstawiciele inteligencji miejskiej, a także młodzież.

Московская Славянская Языческая Община
Organizacja została zarejestrowana 18 lutego 1994 roku i data ta jest uznawana za dzień oficjalnego uznania przez władze wyznania słowiańskiego. Współzałożycielem wspólnoty był Александр Белов (Селидор), który po roku postanowił zająć się popularyzacją tradycji wojskowej istniejącej na dawnej Rusi. Przywódcą wspólnoty został Сергей Игнатов (Млад). Zawiązała się współpraca ze wspólnotami z Kaługi, Obninska, Riazania, Tweru. W 1996 roku odbyło się spotkanie, na którym przedstawiciele wspólnot zastanawiali się nad wspólnym obchodzeniem świąt i obrzędów. Omawiano również możliwość zjednoczenia pod wspólnym kierownictwem.
 W 2000 roku nastąpiła reorganizacja, zostało podpisane „Коломенское соглашение” o wzajemnym szacunku i pomocy między ugrupowaniami neopogańskimi w Rosji. Московская Славянская Языческая Община była jednym ze współzałożycieli Кругa Языческой Традиции – organizacji, która zjednoczyła wiele rodzimowierczych wspólnot. Uczestniczyła też w założeniu „Круга Бера”.
Głównym zadaniem organizacji w chwili obecnej jest, podobnie jak w przypadku innych ugrupowań, odtworzenie podstawowych zasad wiary przodków. Są również skierowani na pomoc nowo powstającym wspólnotom.

„Круга Бера”
 Organizacja ta powstała w 2001 roku na zakończenie świąt Kupały. Współzałożycielami zostali: Велемудр („Круг Велеса”), Мезгирь („Коляда Вятичей)” i  Родослав („Московская Славянская Языческая Община”). Mianowano wtedy nowych duchownych (wołchwów): Константина Бегтина – Огнеяра i Дмитрия Гаврилова - Иггельда (Круг Велеса).
 Ideą nowego stowarzyszenia miała być możliwość samorealizacji każdego z członków oraz nie ograniczanie ich interesów. Takie podejście pozwala na zachowanie własnego punktu widzenia. Członkowie „Круга Бера” wierzą, że te same prawdy w eposie różnych narodów mających korzenie indoeuropejskie nosiły różne nazwy, ale są kluczem do przechodzenia od jednej mitologii do drugiej. Wszyscy członkowie tej wspólnoty są równi, jednak głównym celem jest odrodzenie tradycji pogańskiej przewidującej zjednoczenie ludzi na zasadach rodowych.
 Przywódcą „Круга Бера” jest Алексей Евгеньевич Наговицын (Велемудр) – doktor psychologii, współzałożyciel wspólnoty „Коляда” w 1995 roku, uczestnik kilku regionalnych i międzynarodowych wystaw artystycznych (rzeźba). Jednym z czołowych duchownych i organizatorów „Круга Бера” jest Бегтин Константин Валериевич (Огнеяр), współzałożyciel i aktywny uczestnik „Движения Молодых Коммунистов имени Эрнесто Че Гевары”. Stworzył projekt internetowy Дом Сварога poświęcony tradycji słowiańskiej. Trzecim ideologiem „Круга Бера” jest Дмитрий Анатольевич Гаврилов (Иггельд) – jeden z autorów almanachu „Мифы и магия индоевропейцев”. Od 1998 roku członek pogańskiego „Велесового Круга”, autor wielu książek, m.in. z dziedziny pogaństwa.

„Колесо Велеса”
Organizacja wywodzi się od ugrupowania „Колесо Валесово”. Nowa wspólnota pod nazwą „Колесо Вeлеca” została założona w 200 roku przez ośmiu ludzi, którzy wcześniej byli członkami związku „Колесо Валесово”. Nazwa jest podobna, ponieważ jest to ważne w magii, zmieniono natomiast niektóre zasady. Podstawową różnicą jest fakt, że w nowo powstałej wspólnocie nie ma przywódcy, wszyscy mają równe prawa. Na taki stan rzeczy pozwala niska liczebność organizacji. Kwestie sporne są rozwiązywane na zebraniu zwanym „Вече”.
 „Колесо Вeлеca” realizuje kilka projektów internetowych mających na celu zachowanie i rozpowszechnianie informacji o magii Słowian. Należą do nich: Орден Велес, Школа Магии Велес, Сонник Велес. Organizacja współpracuje z Moskiewską Szkołą Hipnozy Геннадия Гончарова oraz z Языческим Кругом Бера. W 2002 roku wspólnota po podpisaniu Битцевских Документов weszła w skład „Kręgu Tradycji Pogańskiej”.

„Obszczina Skołotow”
Wspólnota powstała w Kaliningradzie w 2002 roku jako młodzieżowy ruch społeczny „Obszczina Skołotow”. Nazwa została nadana na cześć legendarnych przodków Słowian – oraczy Scytów. Jako główne zadanie postawiła sobie odrodzenie przedchrześcijańskiej kultury Słowian wschodnich oraz zjednoczenie wszystkich pogan z tego obwodu celem dalszego wspólnego rozwoju. Przywódcą obrano Jaromira, a podstawowy rdzeń ugrupowania stanowi jedenastu członków. Organizacja podpisała Битцевское обращение i Битцевский договор wchodząc w ten sposób w skład „Kręgu Tradycji Pogańskiej”. Współpracuje również ze wspólnotami z innych regionów Rosji.
 Członkowie odbywają treningi славяно-горицкой борьбы, spotkania odbywają się w każdy piątek. W obwodzie założono trzy świątynie dla czczenia bóstw słowiańskich.

Opracowanie - Racibora Wielkopolanka (2004 a.y.p.s.)


 
stat4u
Wróć do spisu treści | Wróć do menu głównego